Przejdź przez postępowanie w oparciu o fakty

Pracodawca lub lekarz, a podejrzenie może zgłosić także sam pracownik (obecny lub były) za pośrednictwem lekarza. Zgłoszenie kieruje się do państwowego inspektora sanitarnego i okręgowego inspektora pracy.

Sanepid wszczyna postępowanie, przeprowadza ocenę narażenia i kieruje sprawę do jednostki orzeczniczej. Po orzeczeniu lekarskim wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby lub braku podstaw. Przysługuje odwołanie i skarga do sądu.

Analiza, czy i w jakim stopniu pracownik był narażony na czynniki mogące wywołać daną chorobę, oparta na pomiarach, opisie stanowiska i przebiegu zatrudnienia. Jej jakość często przesądza o wyniku.

Z ubezpieczenia wypadkowego, m.in. jednorazowe odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu i renta. Możliwe są też uzupełniające roszczenia cywilne wobec pracodawcy.

Powypadkowe prowadzi zespół u pracodawcy i kończy się protokołem. Sprawa choroby zawodowej toczy się przed sanepidem i jednostkami orzeczniczymi, a rozstrzyga ją decyzja administracyjna.

Tak. Może przedstawiać dokumentację i stanowisko oraz wnosić odwołanie i skargę do sądu administracyjnego. Bierność osłabia jego pozycję, zwłaszcza przy późniejszych roszczeniach.

To choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy (narażeniem zawodowym). Kluczowe są dwa elementy: obecność choroby w wykazie oraz związek z narażeniem zawodowym.

Sprawy chorób zawodowych regulują Kodeks pracy i przepisy wykonawcze, najważniejsze poniżej:

1. Kodeks pracy: definicja choroby zawodowej oraz obowiązki pracodawcy przy podejrzeniu i stwierdzeniu (art. 235 i następne);
2. rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U. 2022 poz. 1836): tryb postępowania i sposób dokumentowania;
3. wykaz chorób zawodowych: załącznik do rozporządzenia; rozpoznaje się wyłącznie choroby ujęte w wykazie, z określonym okresem po zakończeniu narażenia;
4. ocena narażenia: prowadzi ją państwowy inspektor sanitarny, sporządzając kartę oceny narażenia zawodowego;
5. orzekanie: orzeczenia o rozpoznaniu wydają jednostki orzecznicze I i II stopnia (z prawem odwołania);
6. świadczenia: ustawa z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych;
7. tryb odwoławczy: od decyzji państwowego inspektora sanitarnego przysługuje odwołanie, a następnie skarga do sądu administracyjnego.

Ustalenie przyczyn powstania choroby oraz charakteru i rozmiaru zagrożenia, usunięcie czynników wywołujących chorobę i zastosowanie środków zapobiegawczych, a także prowadzenie rejestru chorób zawodowych i podejrzeń oraz współdziałanie z organami i zgłaszanie skutków choroby.

Tak. Pracodawca ma prawo aktywnie uczestniczyć w postępowaniu, przedstawiać dokumentację narażenia i własne stanowisko, a od decyzji państwowego inspektora sanitarnego wnosić odwołanie oraz skargę do sądu administracyjnego. Bierność osłabia jego pozycję, zwłaszcza przy późniejszych roszczeniach.

Postępowanie powypadkowe prowadzi zespół powypadkowy u pracodawcy i kończy się protokołem. Postępowanie w sprawie choroby zawodowej toczy się przed państwowym inspektorem sanitarnym i jednostkami orzeczniczymi, a rozstrzyga je decyzja administracyjna. To dwa różne tryby o różnych organach i dokumentach.

Zależy to od choroby, wykaz określa dla poszczególnych schorzeń okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów upoważnia do rozpoznania mimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu. Dla części chorób okres ten jest wieloletni.

Dla pracodawcy przygotowujemy dokumentację narażenia, pomagamy sformułować stanowisko, oceniamy zasadność rozpoznania i doradzamy w działaniach naprawczych oraz rejestrze. Dla pracownika lub pełnomocnika przygotowujemy niezależną ocenę związku choroby z pracą. Zawsze opieramy się na faktach i dokumentacji.

Niedopełnienie obowiązków związanych z podejrzeniem lub stwierdzeniem choroby zawodowej, brak zgłoszenia, oceny narażenia, rejestru czy działań naprawczych, to naruszenie przepisów, które może zakwestionować inspektor. Osłabia też pozycję pracodawcy przy roszczeniach o świadczenia i zwiększa ryzyko kolejnych zachorowań, a więc i dalszych kosztów.